"Forum Theatre is a theatrical game in which a problem is shown in an unsolved form, to which the audience, again spect-actors, is invited to suggest and enact solutions. The problem is always the symptom of an oppression, and generally involves visible oppressors and a protagonist who is oppressed. In its purest form, both actors and spect-actors will be people who are victims of the oppression under consideration; that is why they are able to offer alternative solutions, because they themselves are personally acquainted with the oppression. After one showing of the scene, which is known as ‘the model’ (it can be a full-length play), it is shown again slightly speeded up, and follows exactly the same course until a member of the audience shouts ‘Stop!’, takes the place of the protagonist and tries to defeat the oppressors."
«Το θέατρο φόρουμ είναι ένα θεατρικό παιχνίδι στο οποίο ένα πρόβλημα παρουσιάζεται χωρίς λύση και το κοινό, και πάλι ως ηθο-θεατές/ηθο-θεάτριες, καλείται να προτείνει και να ενσαρκώσει λύσεις. Το πρόβλημα είναι πάντοτε σύμπτωμα μιας καταπίεσης και συνήθως περιλαμβάνει ορατούς/ορατές καταπιεστές/καταπιέστριες και έναν/μια πρωταγωνιστή/πρωταγωνίστρια που υφίσταται την καταπίεση. Στην καθαρότερη μορφή του, τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι ηθο-θεατές/ηθο-θεάτριες είναι θύματα της υπό εξέταση καταπίεσης· γι' αυτό μπορούν να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις, αφού γνωρίζουν οι ίδιοι/ίδιες την καταπίεση από προσωπική εμπειρία. Μετά από μια πρώτη παρουσίαση της σκηνής, η οποία ονομάζεται “πρότυπο” (και μπορεί να είναι ολόκληρο θεατρικό έργο), η σκηνή παρουσιάζεται ξανά, με ελαφρώς ταχύτερο ρυθμό, και ακολουθεί ακριβώς την ίδια πορεία, ώσπου κάποιο μέλος του κοινού φωνάζει “Στοπ!”, παίρνει τη θέση του/της πρωταγωνιστή/πρωταγωνίστριας και προσπαθεί να νικήσει τους/τις καταπιεστές/καταπιέστριες.»
Ο Adrian Jackson [Έιντριαν Τζάκσον], μεταφραστής του Augusto Boal [Αουγκούστο Μποάλ] στα αγγλικά, περιγράφει στην εισαγωγή του στο Games for actors and non-actors [Θεατρικά παιχνίδια για ηθοποιούς και μη ηθοποιούς] τη δομή του θεάτρου φόρουμ. Η σκηνή-πρότυπο παρουσιάζεται αρχικά χωρίς διακοπή. Στη δεύτερη παρουσίαση, κάθε μέλος του κοινού μπορεί να τη σταματήσει, να αντικαταστήσει τον/την πρωταγωνιστή/πρωταγωνίστρια και να δοκιμάσει τη δική του/της λύση. Ο Jackson επισημαίνει ότι το είδος λειτουργεί πληρέστερα όταν ηθοποιοί και ηθο-θεατές/ηθο-θεάτριες έχουν βιώσει οι ίδιοι/ίδιες την καταπίεση που παρουσιάζεται.
Jackson, A. (1992). Translator's introduction. Στο A. Boal, Games for actors and non-actors (A. Jackson, Μετ.). London & New York: Routledge. Βλ. σ. xxi.